مهارت نوشتاری در زبان دوم و یا زبان خارجی همیشه برای زبان آموزان زبان خارجی مشکلاتی را ایجاد کرده است و این موضوع محققان بسیاری را در رشته آموزش زبان به خود جذب کرده است. هدف از این مطالعه بررسی اثر تطبیقی راهبرد‌های نوشتاری مشترک، تعاملی و مستقل در بهبود دقت و پیچیدگی مهارت نوشتاری فراگیران غیرایرانی زبان انگلیسی زبان در ایران است. برای دستیابی به این منظور، نمونه ای 74 نفری از جمعیت فراگیران زبان انگلیسی غیر ایرانی زن و مرد در یکی از استان های ایران به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شد. نتایج آزمون تعیین سطح آکسفورد نشان داد که آنها دارای سطح مهارت زبانی متوسطه هستند. سپس، زبان آموزان به سه گروه مختلف نوشتار مشترک، تعاملی و مستقل تقسیم شدند. تجزیه و تحلیل‌های توصیفی و استنباطی بر روی داده‌ها انجام شد. پس از تجزیه و تحلیل‌ توصیفی داده با استفاده از میانگین و انحراف معیار، آزمون کواریانس یک طرفی به عنوان آزمون استنباطی مورد استفاده‌ قرار گرفت. نتایج نشان داد که گروهی که از راهبرد‌های نوشتاری تعاملی استفاده می‌کردند عملکرد بهتری نسبت به دو گروه دیگر داشتند ولی تفاوت معناداری بین گروه‌های نوشتاری مشترک و مستقل یافت نشد. نتایج این مطالعه مصادیق کاربردی برای سیاست گذاران، مدرسان و زبان آموزان زبان خارجی، پدیدآورندگان مواد درسی و طراحان برنامه درسی دارد. با اجرای فعالیت‌های گروهی مانند نگارش تعاملی، زبان آموزان می‌توانند سطح بالایی از مهارت نوشتن را به دست آورند و انگیزه آنها برای یادگیری افزایش یابد. همچنین یافته‌های این تحقیق می‌تواند برای معلمان زبان خارجی که در جستجوی روش‌های اثربخش برای تدریس نگارش در یک محیط طبیعی هستند، مفید باشد. طراحان برنامه درسی و پدیدآورندگان مواد درسی نیز می‌توانند تکالیف نوآورانه‌تری در ارتباط با مهارت نگارش طرح و تولید نمایند.