هدف پژوهش، بررسی مقایسه‌ای باورهای انگیزشی و راهبردهای یادگیری خود تنظیم دانشجویان دوره‌های کارشناسی ارشد دانشگاه های دولتی و پیام نور استان همدان بود. روش پژوهش پیمایشی و از نوع کاربردی است. جامعه مورد مطالعه، شامل تمامی دانشجویان دوره های کارشناسی ارشد دانشگاه های دولتی و پیام نور استان همدان بودند. تعداد 300 نفر نمونه به شیوه خوشه ای از بین دانشجویان دانشگاه های دولتی و پیام نور استان همدان، انتخاب شدند. ابزار مورد استفاده پرسشنامه راهبردهای یادگیری خودتنظیم پنتریچ و دی گروت با 47 عبارت و براساس مقیاس لیکرت، بود. جهت تحلیل داده ها از آمار توصیفی و استنباطی (تحلیل واریانس) استفاده شد. تحلیل داده ها نشان داد؛ بین باورهای انگیزشی و راهبردهای یادگیری خود تنظیم دانشجویان دانشگاه های دولتی و پیام نور، تفاوت معنادار وجود دارد. میانگین باورهای انگیزشی (خودکارآمدی، جهت گیری هدف، اضطراب امتحان و ارزش گذاری درونی) و راهبردهای یادگیری خودتنظیم ( شناختی و فراشناختی) در دانشجویان دانشگاه پیام نور، بیشتر از دانشجویان دانشگاه های دولتی بوده است.
مقدم، زینب. (1398). بررسی مقایسه‌ای باورهای انگیزشی و راهبردهای یادگیری خودتنظیم دانشجویان دوره‌های کارشناسی ارشد دانشگاه‌های دولتی و پیام نور استان همدان. پژوهش‌های آموزش و یادگیری، 16(1)، 91–110. https://doi.org/10.22070/tlr.2020.3007
MLA
مقدم، زینب. "بررسی مقایسه‌ای باورهای انگیزشی و راهبردهای یادگیری خودتنظیم دانشجویان دوره‌های کارشناسی ارشد دانشگاه‌های دولتی و پیام نور استان همدان"، پژوهش‌های آموزش و یادگیری، 16، 1، 1398، 91–110. doi: 10.22070/tlr.2020.3007
HARVARD
مقدم، زینب. (1398). 'بررسی مقایسه‌ای باورهای انگیزشی و راهبردهای یادگیری خودتنظیم دانشجویان دوره‌های کارشناسی ارشد دانشگاه‌های دولتی و پیام نور استان همدان'، پژوهش‌های آموزش و یادگیری، 16(1), pp. 91–110. doi: 10.22070/tlr.2020.3007
CHICAGO
مقدم، زینب، "بررسی مقایسه‌ای باورهای انگیزشی و راهبردهای یادگیری خودتنظیم دانشجویان دوره‌های کارشناسی ارشد دانشگاه‌های دولتی و پیام نور استان همدان." پژوهش‌های آموزش و یادگیری، 16 1 (1398): 91–110, doi: 10.22070/tlr.2020.3007
VANCOUVER
مقدم زینب. بررسی مقایسه‌ای باورهای انگیزشی و راهبردهای یادگیری خودتنظیم دانشجویان دوره‌های کارشناسی ارشد دانشگاه‌های دولتی و پیام نور استان همدان. پژوهش‌های آموزش و یادگیری. 1398;16(1):91–110. doi: 10.22070/tlr.2020.3007
