هدف پژوهش حاضر شناسایی ابعاد و مؤلفه‌های معلم اثربخش دوره ابتدایی ایران بوده است و رویکرد مد نظر در پژوهش به دلیل کاربرد روش کیو از نوع پژوهش‌های آمیخته (کیفی - کمّی) است. جامعه آماری شامل کلیه اعضای هیات علمی دانشکده‌های روانشناسی و علوم تربیتی دانشگاه‌های دولتی تهران بود که از بین آنان 20 نفر به‌صورت ترکیبی به روش‌های نمونه‌گیری؛ هدفمند و گلوله برفی انتخاب گردیدند. عبارات کیو با بررسی 40 سند (29 مطالعه‌ی خارجی، 5 مطالعه داخلی و 6 سند بالادستی) و گفت‌وگو با 6 نفر از صاحب‌نظران حوزه‌ی یاددهی - یادگیری جمع‌آوری گردید. روایی عبارات کیو مورد تائید 3 نفر از صاحب‌نظران قرار گرفت و به روش آزمون مجدد، پایایی آن نیز 0.84 به دست آمد. با استفاده از روش تحلیل عاملی کیو، عمده‌ترین نتایج حاکی از شناسایی و استخراج 7 بعد؛ ویژگی‌های شخصیتی (15 مؤلفه)، ساحت‌های تربیتی (5 مؤلفه)، کاراندیشی (7 مؤلفه)، صلاحیت و شایستگی‌ها (8 مؤلفه)، تدریس مؤثر (13 مؤلفه)، مدیریت کارآمد کلاس (9 مؤلفه) و نظارت و ارزشیابی (8 مؤلفه) به‌عنوان ابعاد و مؤلفه‌های معلم اثربخش دوره ابتدایی ایران، بوده است.
رزی، جمال، امام جمعه، سید محمدرضا، احمدی، غلامعلی و صدق‌پور، بهرام‌صالح. (1399). شناسایی ابعاد و مولفه‌های معلم اثربخش دوره ابتدایی ایران: پژوهش ترکیبی. پژوهش‌های آموزش و یادگیری، 14(1)، 15–29. https://doi.org/10.22070/tlr.2020.2501
MLA
رزی، جمال، امام جمعه، سید محمدرضا، احمدی، غلامعلی، و صدق‌پور، بهرام‌صالح. "شناسایی ابعاد و مولفه‌های معلم اثربخش دوره ابتدایی ایران: پژوهش ترکیبی"، پژوهش‌های آموزش و یادگیری، 14، 1، 1399، 15–29. doi: 10.22070/tlr.2020.2501
HARVARD
رزی، جمال، امام جمعه، سید محمدرضا، احمدی، غلامعلی، و صدق‌پور، بهرام‌صالح. (1399). 'شناسایی ابعاد و مولفه‌های معلم اثربخش دوره ابتدایی ایران: پژوهش ترکیبی'، پژوهش‌های آموزش و یادگیری، 14(1), pp. 15–29. doi: 10.22070/tlr.2020.2501
CHICAGO
رزی، جمال، امام جمعه، سید محمدرضا، احمدی، غلامعلی و صدق‌پور، بهرام‌صالح، "شناسایی ابعاد و مولفه‌های معلم اثربخش دوره ابتدایی ایران: پژوهش ترکیبی." پژوهش‌های آموزش و یادگیری، 14 1 (1399): 15–29, doi: 10.22070/tlr.2020.2501
VANCOUVER
رزی جمال، امام جمعه سید محمدرضا، احمدی غلامعلی، صدق‌پور بهرام‌صالح. شناسایی ابعاد و مولفه‌های معلم اثربخش دوره ابتدایی ایران: پژوهش ترکیبی. پژوهش‌های آموزش و یادگیری. 1399;14(1):15–29. doi: 10.22070/tlr.2020.2501
