پژوهش حاضر به شناسایی و اولویتبندی شاخصها و عوامل سازنده کیفیت نیروی انسانی در سازمان دانشگاه، پرداخته است. روش پژوهش به لحاظ اهداف، کاربردی و از نظر دادهها، کمّی و از نظر ماهیت و نوع مطالعه، پیمایشی است. برای این منظور پرسشنامه 56 گویهای محققساخته با شش مؤلفه کیفیت نیروی انسانی شامل عوامل روانشناختی، آموزشی، مدیریتی، فرهنگی و اخلاقی، فیزیکی و مادی و عوامل مبتنی بر اهداف و رسالت، تدوین گردید. جامعه مورد مطالعه پژوهش، کارکنان دانشگاه شاهد اعم از اعضای هیأت علمی و کارمندان با مدرک تحصیلی بالاتر از کارشناسی با تعداد 550 نفر بود. نمونه مورد مطالعه تعداد 226 نفر از جامعه مذکور در سال 1393 بودند که بر اساس فرمول تعیین حجم نمونه، برآورد و به صورت تصادفی ساده انتخاب شدند. دادهها با استفاده از نرمافزار «اس. پی. اس. اس.» مورد تحلیل قرار گرفت. طی آمار توصیفی از جداول توزیع فراوانی و جداول مشخصههای آماری و نمودارها و جهت تجزیه و تحلیل استنباطی از آزمون t و فریدمن استفاده گردید. نتایج حاصل حاکی از آن بود که در بین شش عامل مطالعه شده، عامل فرهنگی - اخلاقی و عامل فیزیکی و مادی به ترتیب در رتبه اول و دوم قرار گرفتند. احساس مسئولیت فرد در قبال بیتالمال از بین شاخصهای فرهنگی، اخلاقی و تناسب حقوق با فعالیت کاری از بین شاخصهای فیزیکی و مادی بالاترین رتبه را کسب نمودند. شاخص برخورداری فرد از وجدان کاری و انجام امور محوله در بین کلیه شاخصهای مورد بررسی در رتبه اول قرار گرفت.
احسانیان, فرامرز, فقیه آرام, بتول, & سوسهابی, پری. (1399). شناسایی و اولویتبندی شاخصها و عوامل سازنده کیفیت نیروی انسانی در سازمان دانشگاه. پژوهشهای آموزش و یادگیری, 13(2), 87-107. doi: 10.22070/tlr.2017.13.2.87
MLA
فرامرز احسانیان; بتول فقیه آرام; پری سوسهابی. "شناسایی و اولویتبندی شاخصها و عوامل سازنده کیفیت نیروی انسانی در سازمان دانشگاه". پژوهشهای آموزش و یادگیری, 13, 2, 1399, 87-107. doi: 10.22070/tlr.2017.13.2.87
HARVARD
احسانیان, فرامرز, فقیه آرام, بتول, سوسهابی, پری. (1399). 'شناسایی و اولویتبندی شاخصها و عوامل سازنده کیفیت نیروی انسانی در سازمان دانشگاه', پژوهشهای آموزش و یادگیری, 13(2), pp. 87-107. doi: 10.22070/tlr.2017.13.2.87
VANCOUVER
احسانیان, فرامرز, فقیه آرام, بتول, سوسهابی, پری. شناسایی و اولویتبندی شاخصها و عوامل سازنده کیفیت نیروی انسانی در سازمان دانشگاه. پژوهشهای آموزش و یادگیری, 1399; 13(2): 87-107. doi: 10.22070/tlr.2017.13.2.87