مقایسه تاثیر تمرین دوتایی و انفرادی بر بهبود یادگیری دانش‌آموزان دختر پایه‌های دوم و چهارم ابتدایی

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانشگاه خوارزمی

2 دانشگاه شاهد

3 دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکز

چکیده

یادگیری مشارکتی از انواع یادگیری است که در فراگیری مهارت‌ها، رشد اجتماعی و رشد عاطفی، فراتر از روش یادگیری انفرادی، عمل می کند. روش تمرین دوتایی از روش‌های یادگیری مشارکتی، گزینه مناسبی برای رسیدن به شرایط بهینه یادگیری است. پژوهش حاضر قصد دارد با استفاده از روش نیمه ‌تجربی اثربخشی تاثیر تمرین دوتایی و انفرادی دانش آموزان دو پایه دوم و چهارم دبستان را در یادگیری مهارت حرکتی طناب‌زنی مورد بررسی قرار دهد. برای این منظور 33 دانش‌آموز پایه دوم و 40 دانش‌آموز پایه چهارم با میانگین سنی 8.60 و 10.89 به صورت جداگانه به دو گروه؛ تمرین دوتایی و تمرین انفرادی تقسیم شدند. شرکت‌کنندگان 8 جلسه تمرین کرده و یک هفته پس از پایان مداخله ، آزمون گرفته شد. اندازه‌گیری بر اساس امتیازدهی به برنامه ارائه داده شده به دانش‌آموزان انجام شد. طبق نتایج، گروه تمرین دوتایی در پایه دوم برتری معناداری نسبت به گروه تمرین انفرادی داشت در حالی که در پایه چهارم دو گروه تفاوت معناداری با هم نداشتند. نتیجه ‌گیری این که می‌توان با استفاده از روش تمرینی دوتایی، اثربخشی شرایط تمرین را بالا برده و به یک محیط تمرینی بهینه‌تر نزدیک شد.
 

کلیدواژه‌ها


1. Johnson, D.W. and R.T. Johnson. (1974). Instructional goal structure: Cooperative, competitive, or individualistic. Review of educational research, Vol. 44, No. 2, PP. 213-240. 2. Slavin, R.E. (1983) When does cooperative learning increase student achievement? Psychological bulletin, Vol. 94, No. 3, P. 429. 3. Siavin, R.E. (1991). Group rewards make groupwork work. 4. Shea, C.H., G. Wulf, and C. Whltacre. (1999). Enhancing training efficiency and effectiveness through the use of dyad training. Journal of Motor Behavior, Vol. 31, No. 2, PP. 119-125. 5. Deakin, J.M. and L. Proteau. (2000). The role of scheduling in learning through observation. Journal of Motor Behavior, Vol. 32, No. 3, PP. 268-276. 6. Shea, C.H. Wright, David L. Wulf, Gabriele. Whitacre, Chad. (2000). Physical and observational practice afford unique learning opportunities. Journal of Motor Behavior, Vol. 32, No. 1, PP. 27-36. 7. Weeks, D.L. and L.P. Anderson. (2000). The interaction of observational learning with overt practice: Effects on motor skill learning. Acta psychologica, Vol. 104, No. 2, PP. 259-271. 8. Wulf, G., M. Raupach, and F. Pfeiffer. (2005). Self-controlled observational practice enhances learning. Research quarterly for exercise and sport, Vol. 76, No. 1, PP. 107-111. 9. Granados, C. and G. Wulf. (2007). Enhancing motor learning through dyad practice: Contributions of observation and dialogue. Research quarterly for exercise and sport, Vol. 78, No. 3, PP. 197-203. 10. Wulf, G., Clauss, A., Shea, C H.,Whitacre, Ch. (2001). A Benefits of self-control in dyad practice. Research quarterly for exercise and sport, Vol. 72, No. 3, PP. 299-303. 11. Wulf, G. and A. Mornell. (2008). Insights about practice from the perspective of motor learning: a review. Music Perform Res, Vol. 2, PP. 1-25. 12. Gallahue, D.L. and J.C. Ozmun, Understanding motor development: Infants, children, adolescents, adults. (1998). McGraw-Hill Humanities, Social Sciences & World Languages. 13. Adams, J.A. (1986). Use of the model’s knowledge of results to increase the observer’s performance. Journal of Human Movement Studies, Vol. 12, No. 2, PP. 89-98. 14. Lee, T.D., S.P. Swinnen, and D.J. Serrien. (1994). Cognitive effort and motor learning. Quest, Vol. 46, No. 3, PP. 328-344. 15. Boyce, B.A. (1992). Effects of assigned versus participant-set goals on skill acquisition and retention of a selected shooting task. Journal of Teaching in Physical Education, Vol. 11, No. 5, PP. 118-132. 16. Kyllo, L.B. and D.M. Landers. (1995). Goal setting in sport and exercise: a research synthesis to resolve the controversy. Journal of Sport & Exercise Psychology. Vol. 23, No. 2, PP. 298-305. 17. Weinberg, R.S. (1994). Goal setting and performance in sport and exercise settings: A synthesis and critique. Medicine and Science in Sports and Exercise, Vol. 26, No. 4, PP. 469-477. 18. Boekaerts, M. (1996). Self-regulated learning at the junction of cognition and motivation. European Psychologist, Vol. 1, No. 2, PP. 100-117. 19. Wulf, G., C.H. Shea, and S. Matschiner. (1998). Frequent feedback enhances complex motor skill learning. Journal of motor behavior, Vol. 30, No. 2, PP. 180-192. 20. Lambert, J. and C. Bard (2005). Acquisition of visuomanual skills and improvement of information processing capacities in 6-to 10-year-old children performing a 2D pointing task. Neuroscience letters, Vol. 377, No. 1, PP. 1-6. 21. Thomas, J.R. (1980). Acquisition of motor skills: Information processing differences between children and adults. Research Quarterly for Exercise and Sport, Vol. 51, No. 1, PP. 158-173. 22. Chiviacowsky, S., Wulf, G., Franklin L., Kaefer, A.,Tani, G. (2008). Learning benefits of self-controlled knowledge of results in 10-year-old children. Research quarterly for exercise and sport, Vol. 79, No. 3, PP. 405-410. 23. Titzer, R., J. Shea, and J. Romack. (1993). The effect of learner control on the acquisition and retention of a motor task. Journal of Sport and Exercise Psychology, Vol. 15, No. 2, PP. 84-101. 24. Chen, D. and R.N. Singer. (1992). Self-regulation and cognitive strategies in sport participation. International Journal of Sport Psychology, Vol. 76, No. 8, PP. 301-318. 25. McCombs, B.L. (1989). Self-regulated learning and academic achievement: A phenomenological view, in Self-regulated learning and academic achievement. Springer. Vol. 9, No. 1, PP. 51-82. 26. Schmidt, R.A. (2008). Motor learning and performance: a situation-based learning approach. Human Kinetics. 27. Crook, A.E. and M.E. Beier. (2010). When training with a partner is inferior to training alone: The importance of dyad type and interaction quality. Journal of Experimental Psychology: Applied, Vol. 16, No. 4, PP. 335-346.