چکیده:   (786 مشاهده)

امروزه دانشگاه‌ها با مطالبه‌ی ‌هر چه بیشتر پاسخ گویی، شفافیت، رقابت‌پذیری و توانمندی بیشتر در ایفای ماموریت‌های متنوع مواجه می‌باشند. در این راستا سرمایه‌های فکری دانشگاه‌ها از نقشی تعیین‌کننده در حفظ زیست‌پذیری و ارزش‌آفرینی دانشگاه‌ها برخوردار شده است. از این رو ضرورت دارد تا برنامه‌ریزی دانشگاه با تحول در مفاهیم و روش‌ها، حفظ و توسعه دارایی‌های ارزش آفرین خود یعنی سرمایه‌های فکری دانشگاه را در کانون توجه قرار دهد. پژوهش حاضر در بخش اول با تجزیه و تحلیل الگوهای مختلف سرمایه فکری، الگویی برای شناخت «سرمایه‌های فکری دانشگاه» ارائه کرده است. در بخش دوم به کمک یک پژوهش موردی، درصدد شناسایی سرمایه‌های فکری دانشگاه براساس پیمایش نظرات اعضای هیات علمی و مدیران دانشگاه برآمده تا در بخش سوم الگوی نظری خود را تکمیل کند. نهایتا در بخش چهارم چگونگی کاربست این الگو را برای برنامه ریزی دانشگاهی مورد مطالعه قرار داده است. بخش اول پژوهش به روش تحلیل اسنادی، بخش دوم به روش تحلیل محتوا، بخش سوم به روش تحلیل تطبیقی و بخش چهارم پژوهش نیز به روش تحلیل اسنادی انجام شده است. در این راستا در بخش دوم پژوهش که پیمایشی بوده داده ها از طریق پرسشنامه‌ی محقق‌ساخته‌ی حاوی سوالات بازپاسخ گردآوری شده است. جامعه‌ی پژوهش در این بخش شامل مجموعه اعضای هیات علمی دانشکده‌ها (300 نفر) و مجموعه مدیریت دانشگاه شریف (19 نفر) بوده است که از این جوامع به ترتیب، نمونه‏گیری تصادفی طبقه‏ای (103 نفر) و سرشماری (9 نفر) صورت گرفته است. یافته ها حکایت از چهار سرمایه اصلی یعنی سرمایه انسانی، سرمایه نوآوری، سرمایه سازمانی و سرمایه ارتباطی برای دانشگاه دارد. البته مشارکت کنندگان در پژوهش موردی عمدتا به سرمایه انسانی اشاره کرده‌اند. نهایتا یافته ها نشان می دهد که این الگو میتواند برای سازماندهی برنامه ریزی دانشگاهی در سه بعد آموزش، پژوهش و خدمات دانشگاهی به کار رود.

     
نوع مطالعه: پژوهشي |